Kandyzowane pomarańcze z gorzką czekoladą

Kandyzowane pomarańcze z gorzką czekoladą to dla nas najbardziej świąteczna słodycz ze wszystkich słodyczy. Aromat goździków, smak pomarańczy i gorzka czekolada tworzą proste i idealne połączenie.

Syrop, w którym gotowały się cytrusy warto zostawić w zamkniętym słoiku (przetrwa co najmniej tydzień w lodówce) i wykorzystać do herbaty albo nasączenia biszkoptowego ciasta.

25 sztuk

Przygotowanie: 20 minut

Gotowanie: 1 godzina 10 minut

Sztuka: 64 kcal

Kandyzowane pomarańcze z gorzką czekoladą – składniki:

Czekolada gorzka 100 g

Pomarańcze 3-4 szt

Cytryna 1 szt

Goździki 2-3 szt

Cukier 1,5 szklanki

Woda 1 szklanka

Kandyzowane pomarańcze z gorzką czekoladą – jak zrobić?

1. Do szerokiego rondla wlej wodę, wsyp cukier, podgrzewaj aż cukier się rozpuści, potem gotuj na wolnym ogniu przez ok. 30 minut, żeby zredukować syrop. Dodaj goździki, włóż plastry pomarańczy i cytryn, gotuj przez 40 minut na wolnym ogniu.
2. Wyjmij na deskę wyłożoną papierem i zostaw do całkowitego ostudzenia (możesz zostawić na całą noc).
3. Czekoladę połam na kawałki i roztop w kąpieli wodnej (nie wlewaj za dużo wody do rondelka, do którego wstawiasz miseczkę z czekoladą i nie podgrzewaj za szybko, żeby do czekolady nie dostała się woda).
4. Plastry cytrusów zanurzaj do połowy w czekoladzie, odkładaj na czysty papier do pieczenia, zostaw do zastygnięcia.

Kandyzowane pomarańcze z gorzką czekoladą – pomysły:

Kandyzowane pomarańcze to pomysł na słodki świąteczny upominek. Każdy plaster owiń bibułką i ułóż w pudełku.

Czym słodzić, jeśli nie cukrem?

Stewia – roślina południowoamerykańska, słodsza od tradycyjnego cukru nawet 200-300 razy

Ksylitol – cukier brzozowy, który ma 40% mniej kalorii i 10 razy niższy indeks glikemiczny niż sacharoza

Erytrytol – ma zerowy indeks glikemiczny, 20 kcal w 100 g, mniej słodki od sacharozy (60-75%)

Syrop klonowy – mniej kaloryczny od cukru, choć zawiera sporo sacharozy. Jest jednak bogaty w składniki mineralne m.in. wapń, potas i magnez, polifenole oraz witaminy z grupy B

Węglowodany występują głównie w produktach pochodzenia roślinnego.

Z biochemicznego punktu widzenia dzielimy je na cukry proste (monosacharydy) oraz cukry złożone (disacharydy, oligosacharydy oraz polisacharydy). Najbardziej znane wśród cukrów prostych są glukoza (cukier gronowy) i fruktoza (cukier owocowy). Najpopularniejsze disacharydy (dwucukry) to sacharoza występujaca w burakach cukrowych, trzcinie cukrowej i miodzie oraz laktoza, czyli cukier mleczny. Wśród polisacharydów trzeba wymienić glikogen, o którym za chwilę, skrobię (ta znajduje się w ziemniakach, pszenicy, ryżu, nasionach strączkowych) oraz celulozę, pektyny, beta-glukany, gumy. W procesie trawienia część cukrów złożonych (skrobia, sacharoza, laktoza, glikogen) jest rozkładana na cukry proste, a część jest oporna na działanie enzymów trawiennych. To tzw. cukry nieprzyswajalne, które stanowią błonnik pokarmowy rozpuszczalny lub nierozpuszczalny w wodzie. O błonniku pisałam jakiś czas temu, przypomnę tylko w skrócie, że to substancja zapobiegająca chorobom układu pokarmowego, krążeniowego, cukrzycy typu 2 oraz rozwojowi miażdżycy dzięki temu, że wiąże kwasy żółciowe i cholesterol, opóźnia wchłanianie glukozy w przewodzie pokarmowym, przyspiesza perystaltykę jelit, tworzy korzystne warunki dla rozwoju dobrej flory jelitowej.

Więcej przeczytasz w artykule „Czy węglowodany to samo zło?”.